• 27
  • aug

Welcome zorg van Spaanse verpleegkundige Gaby

EMTG Spanish Nurse

Photo by Haarlems Dagblad. Foreground: Gaby in het Zorgbalans in Haarlem.

HaarlemFietsen kon ze al. Elke ochtend freewheelde ze bij Alicante de helling af naar de bushalte vanwaar ze vertrok naar de universiteit. Nu fietst Gaby Ichaso (24) vrolijk zwaaiend als wijkverpleegkundige over het Marsmanplein in Haarlem. Het is nog wel een beetje wennen aan de Nederlandse cultuur, maar de mensen die ze in Delftwijk verzorgt dragen haar op handen. ,,Het is gewoon gezellig als ze komt.’’
 
Zorgorganisatie Zorgbalans werft om aan de sterk groeiende vraag te kunnen voldoen verpleegkundigen uit Spanje en Italië. Deze maand komt een tweede lichting van vijf verpleegkundigen naar Haarlem. Gaby Ichaso werkt hier al een jaar en kan de nieuwkomers een beetje wegwijs maken in de Nederlandse zorg.

Maternity

Gaby wist als jongere al dat ze verpleegkundige wilde worden. ,,Na de middelbare school ga je in Spanje dan naar de universiteit voor een opleiding van vier jaar. Ik heb iets, hoe noemt je het, met maternity. Je weet wel, kinderen die net geboren zijn. Maar ook met mensen die ziektes hebben als dementie. In Spanje studeren velen voor verpleegkundige. Het probleem is alleen dat er niet veel werk is.’’
De overheid steekt ieder jaar een klein beetje minder geld in de zorg, vertelt Gaby. ,,Het is nog niet zo dat hele ziekenhuizen worden gesloten, maar wel afdelingen. De ziekenhuizen proberen alles te regelen met het bestaande personeel, voor nieuwe mensen is geen ruimte. Ja in de zomer krijg je makkelijk werk, maar een vast contract kun je vergeten. Na een paar maanden is het afgelopen. Spanje kent ook geen thuiszorg als hier. Thuiszorg wordt alleen gegeven als iemand zeer ziek is en als er bijvoorbeeld wonden moeten worden verzorgd. De echte verpleegkundige handelingen dus. Hulp bij het wassen en aankleden wordt in Spanje door de familie verzorgd. We helpen elkaar. Als het echt niet meer lukt gaat iemand naar een verpleeghuis. Dat zijn overigens bijna allemaal privéhuizen waar flink voor betaald moet worden.’’
Na haar studie wilde ze wel graag ervaring opdoen in het buitenland. ,,Ik dacht eigenlijk aan Engeland of Duitsland. Op het internet vond ik uiteindelijk een internationaal uitzendbureau voor verpleegkundigen. Ik vulde een formulier in en na een week kwam al de reactie dat ik in Nederland aan het werk kon. Dat vond ik ook wel prima.’’

Skype

Gaby was al een gekwalificeerd verpleegkundige maar moest Nederlands leren om hier aan de slag te kunnen. Via skype kreeg ze Nederlandse les. ,,Drie dagen in de week anderhalf uur. Maar buiten de lessen ging natuurlijk alles weer in het Spaans en raak je het weer kwijt. Toen ik hier een jaar geleden kwam verliep de communicatie dus wel moeizaam. Ik kende de wijk niet en kon niet goed praten. Ik voelde me dus niet echt zeker. De mensen die ik bezocht reageerden wel heel goed. Echt lief zoals ze probeerden te helpen met taal en cultuur. Als ik het niet goed begreep zochten ze naar andere woorden. Zelfs een beetje in het Engels dat ze niet zo goed spreken.’’
Jacques Seinstra (77) krijgt sinds een maand zorg van Gaby, die op dat moment de taal al aardig onder de knie had gekregen. Seinstra straalt als hij over haar spreekt. Hij verbleef voor zijn nierdialyse en verdere verzorging enige tijd in een verpleeghuis omdat de zorg vanwege personeelsgebrek niet bij hem thuis kon worden geleverd. ,,Dat noem ik mijn TBS-periode’’, verzucht de voormalige wiskundeleraar. ,,Ik hoorde niet in het verpleeghuis en wilde er weg. Het is natuurlijk te gek voor woorden dat we verpleegkundigen uit het buitenland moeten halen, maar met Gaby vind ik het prachtig. Het is gewoon gezellig als ze komt en ik vind dat ze het uitstekend doet. Ze is heel snel van begrip, weet alles te vinden en heeft ook nog eens gevoel voor humor. Ze probeert ook echt met me te praten met die prachtige tongval van haar. Elke ochtend controleert ze mijn bloeddruk en bloedsuiker. Als die niet goed zijn krijg ik op mijn kop.’’ Voor de foto verwijdert de verpleegkundige met een kritische blik richting Seinstra even de asbak en doos sigaren van tafel. ,,Tja, da’s niet best hè’’, zegt ze.

Ramen

Gaby beweegt zich soms nog met enige verbazing door de Haarlemse samenleving. ,,Die huizen hier zijn zo anders. Jullie hebben van die grote open ramen hier. Als je hier loopt kun je zo naar binnen kijken. Je kunt alles zien!’’ zegt ze met verbijstering in haar stem. Het eten is hier ook niet zo lekker, maar wel leuk dat in Delftwijk de menen elkaar op straat begroeten. Ach en het weer, daar hoor je haar ook natuurlijk niet over in zo’n zonovergoten zomer. 
Ze weet niet of ze hier wil blijven. ,,Ik mis Spanje wel. Mijn ouders, mijn broer en vriendinnen. Ik ga er om de twee maanden even naar toe en mijn ouders zijn nu hier op vakantie. Voorlopig wil ik nog wel in Nederland werken. Als mijn Nederlands goed is, ga ik mijn master verpleegwetenschap aan de universiteit halen.’’
Gaby heeft nu een contract van 32 uur per week. ,,Maar op dit moment werk ik fulltime. Dat vind ik ook niet zo erg. Ik draai ochtenddiensten en werk in de avonden. Tussendoor rust ik dan een paar uurtjes uit. Dat is wel nodig met dit warme weer.’’
 Artikel gepubliceerd door Haarlem Dagblad

Geschreven door Jacob van de Meulen

Comments are closed.